• Ja, bingo!

Ja, bingo!

Per 1 februari werk ik een etage hoger. Ook PG, maar qua beleving een wereld van verschil. Andere collega's én andere bewoners.

Zoals deze mevrouw, ze scheldt collega Noa de huid vol als ze met een actieve tillift van bed naar rolstoel wordt getransporteerd. Onderweg wordt ze uiterst voorzichtig en zorgvuldig uitgekleed, gewassen en weer aangekleed. Ik sta erbij, help waar mogelijk en voel constant de scherpe blik van mevrouw op me gericht.

samen lachen
“Klerelijer!” Bij het aantrekken van haar trui ben ik aan de beurt. Even later zit mevrouw keurig aangekleed in haar rolstoel. Met een druppel aan haar neus bladert ze in de huiskamer door een stapel tijdschriften. Als collega Mariska in de stoel naast haar gaat zitten voor een praatje, kijkt ze geïrriteerd. “Ik lees graag alleen!” Toch heeft ze even later een lach op haar gezicht. Mooi. Hoe krijg je mensen zover dat ze zich prettig voelen. Een praatje maken, samen lachen of naar de vissen in het aquarium kijken.

een Linotype zetmachine
Welke vindt u het mooist? “Die grote, met die zwarte streep.” Met een trillende hand wijst meneer naar de grootste vis. Zilverkleurig met - inderdaad - een zwarte streep. Even later kom ik erachter dat twee collega's dezelfde vraag hebben gesteld. Wat ze niet weten is dat meneer vroeger aan een Linotype zetmachine heeft gewerkt. Hij reageert blij verrast als ik een plaatje van de zetmachine op mijn iPhone tover. “Ja, die!” Snel daarna is zijn aandacht weer terug bij de vissen.

moederziel alleen
Na de lunch is het tijd voor de activiteitenbegeleider. “Het is tien voor twee, waar blijft Jeroen?” Gisteren heeft hij met een aantal bewoners geschilderd. En vandaag? “Ik hoop bloemschikken...” Mevrouw zit moederziel alleen, aan de tafel waar ze meestal met andere dames zit. “Waar blijft hij nou?” Even navragen leert dat Jeroen met de andere tafeldames naar de bingo is, in het restaurant op de begane grond. Mevrouw houdt niet van spelletjes, dus waarschijnlijk hebben ze haar daarom alleen aan tafel achtergelaten.

shampoo en een fles bodymilk
“Oh leuk!” Ze reageert verrassend enthousiast als ik haar vertel waar Jeroen en de dames zijn. Noa belt naar beneden of er nog een plaatsje vrij is en een half uurtje later zit ik schuin achter haar in het restaurant. “Ja, bingo!” Ze heeft prijs, shampoo en een fles bodymilk. Terug op haar kamer, krijg ik de prijs aangeboden. “Bedankt, ik vond het gezellig met u. Hier, alstublieft. Voor uw vrouw of vriendin.” Lief natuurlijk. Maar nee hoor mevrouw, dat hoeft echt niet.