• Hé, zijn baard is weg

Hé, zijn baard is weg

Tijdens mijn vorige avonddienst keken twee vrouwelijke bewoners zoals elke avond naar Goede tijden Slechte Tijden.

“Hoe heb je je eigenlijk in leven gehouden op dat booreiland?” De vraag werd Ludo gesteld door Janine. Toen had Ludo een volle baard en gisteravond was ie compleet verdwenen. Mijn uitroep - hé, zijn baard is weg - deed de dames verbaasd opkijken. Baard? Ze hadden geen idee. Ze kijken iedere avond en zijn de vorige aflevering totaal vergeten. Toch hebben de bewoners herinneringen.

ik wist het meteen

Herinneringen, ook aan wat er recent is gebeurd. Ongestructureerd, je ziet het in hun ogen. Verdriet. Zonder precies te weten waarvan of waarom. Ervaren collega's herkennen die momenten. Zoals gisteravond Liesbeth. Zij werkte 25 jaar in de bloemen en maakte vier jaar geleden de overstap naar de zorg. “PG, mensen met dementie, ik wist het meteen. Hier krijg je de tijd om er echt voor mensen te zijn. Het voelt als een groot gezin, warm.” Haar man werkt in de daklozenopvang, maakte op hetzelfde moment de overstap.

bij vlagen wel
“Dat zou ik niet kunnen, daklozenopvang. Het is meer eenrichtingverkeer. Hier krijg ik de warmte van bewoners terug. Een dankbare blik, herkenning, een lach. En soms opeens een verloren blik. Machteloos, niet in staat om het 'plaatje' helder te krijgen. Zoals die mevrouw. Dan denkt ze waarschijnlijk aan haar dochter. Die is vorige maand plotseling overleden. Het besef heeft ze niet, het verdrietige gevoel bij vlagen wel. Dan is het fijn om er even voor haar te zijn.”

ik ga ze missen
“De bloemen? Nee, ik mis het niet. Geen spijt. Ja, misschien spijt dat ik de overstap niet eerder heb gemaakt.” Mooi Liesbeth. Zo heeft iedere collega op de psychogeriatrische afdeling een eigen verhaal. Collega's en bewoners, ik ga ze missen. Nog twee diensten op de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet, dan ga ik terug naar de thuiszorg. Op de fiets, van adres naar adres. In een voor mij nieuw deel van Leiden, met andere clienten en collega's. Ik ben benieuwd en voel me een bevoorrecht mens.

Jan Glas - onze nieuwsgierige verhalenverteller