• Geen dag is hetzelfde...

Geen dag is hetzelfde...

“Nee joh! Een beetje artrose, maar daar moet je niet over zeuren. Het gaat toch niet over, jammer dan.”

Joke is mijn collega en werkt nu anderhalf jaar bij team Lage Mors van Libertas Leiden. Daarvoor? “Ook in de zorg, m'n hele leven. Stichting Steinmetz, Swetterhage, altijd hier in de omgeving. En Fokus Wonen, dat was heel leuk. Mensen van alle leeftijden met een fysieke beperking. Die mensen wonen zelfstandig en hebben een leven zoals iedereen. Ze werken, gaan naar de kroeg, enz.”

best pittig
“Ik hielp ze met adl, algemene dagelijkse levensverrichtingen. Opstaan, douchen, naar bed gaan. Ja, een soort thuiszorg. Er voor iemand zijn, helpen en ondertussen een praatje maken. Dat is wat dit werk zo leuk maakt. Persoonlijke begeleiding, continudiensten van vijf uur 1-op-1, heb ik ook gedaan. Mensen met een verstandelijke beperking. Best pittig!” Joke maakt er wat van, dat heeft ze altijd gedaan. Haar partner met vasculaire dementie en diabetes heeft ze jaren thuis verzorgd.

akelige ziekte
“Twee jaar terug is hij overleden. Een zegen, hij was een kasplantje geworden. 's Ochtends van bed naar tafel of bank en 's avonds weer terug. Dementie is een akelige ziekte. Zeker die eerste periode, als je voelt dat je de controle verliest.” Na het overlijden van haar partner ging Joke weer aan 't werk. In de zorg, dat is voor haar vanzelfsprekend. “Bij Libertas. Een contract van 24 uur per week. De ene week werk ik 37 uur en de andere week 18, dat varieert. Bij mensen thuis, geen dag is hetzelfde. Heerlijk.”

eentje op het oog
“Natuurlijk heb je er zeurpieten bij. Maar ja, wat hebben die mensen anders, zeker nu met corona. Het persoonlijke contact blijft me trekken. Ja, ik ben gelukkig met hoe het nu gaat, met m'n werk en privé. Drie volwassen kinderen, misschien een vriend - ik heb er weer eentje op het oog - en een moeder van bijna 95. Daar zorg ik samen met mijn zus voor. Zoals mijn moeder, zo wil ik ook wel oud worden. Maar als ik de naam van mijn kinderen niet meer weet, mogen ze mij een pilletje van Drion geven.”

Jan Glas - onze nieuwsgierige verhalenverteller