• Niets voor een man

Niets voor een man

“Boos? Nee, dat ben ik nog nooit geworden. Zo ben ik opgevoed, altijd aardig doen, zeker tegen oudere mensen.”

Afgelopen maandagmiddag ben ik op pad geweest met Fatima. Tussen twee cliënten - klaar bij de ene en te vroeg voor de volgende - hebben we even op een bank in het zonnetje gezeten. Dat is ook thuiszorg. Je krijgt 's ochtends een planning en gaat zelfstandig op pad. Ik niet, ik leer nog iedere dag. Op vrijdag een training ADL (Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen) gegeven door Annika.

Een praktische training, met als hoogtepunt het bij elkaar aantrekken van steunkousen. Een lastig klusje! Daarnaast ben ik om de dag onderweg met mijn collega's. Ze praten honderduit en doen 'gewoon' hun werk. “Jan, wil jij even een teiltje water pakken? Handwarm en niet te vol, anders kan je er niet meer mee lopen. Deze katheter mag je leeg laten lopen in het toilet en daarna even doorspoelen met water. En wil je mijnheer zijn rug even wassen? Afdrogen kan hij nog zelf.”

“De mevrouw waar we nu heengaan is gisteren gevallen. Kijk, lees maar.” Ik pak de iPad en lees de rapportage. Niets gebroken, wel geschrokken. Binnengekomen blijkt de vrouw behoorlijk angstig, de schrik zit duidelijk in de benen. Bij een vorig bezoek klonk ze flink, “de zorg, dat is toch niets voor een man!” Nu is ze blij dat ik er ben, samen met collega Leida. Zij doet dit werk al jaren. Alles lijkt routine. Wassen, katheters vervangen, helpen bij het aankleden én wondverzorging.

Dat laatste, wondverzorging, is specialistisch en veelzijdig. Het verzorgen van doorlig- en smetplekken, niet wrijven, maar voorzichtig deppen, en het behandelen van open wonden. “Deze wond zit er al jaren. Soms is hij bijna dicht en dan krijgt mevrouw weer een terugval. Ja, best vervelend. Het beperkt haar in het bewegen.” Even later fietsen we terug naar de Boshuizerlaan. Ik eet een krentenbol met kaas en Leida geeft me nog even een rondleiding door nCare en Nedap Healthcare.

Mijn dienst zit erop. Ik fiets door de binnenstad van Leiden naar het station, parkeer mijn fiets in de stalling (tweede rij boven, niet vergeten) en wandel naar perron 4b. Dat stukje van werken bij Libertas Leiden begint inmiddels routine te worden. In de trein luister ik naar Gogo Soul van Gregory Porter en denk na over mijn volgende dienst. Aanstaande vrijdag, dan mag ik voor het eerst zelfstandig op pad. Een ochtendroute, langs cliënten waar ik al eerder ben geweest. Maar niet alleen.

Jan Glas - nieuwsgierige verhalenverteller