• Dat wil je niet....

Dat wil je niet....

“Fiets naar het oosten en keer om bij de Hyacintenstraat.” Afgelopen vrijdag ben ik voor 't eerst alleen op pad geweest. Spannend!

Onrustig geslapen en om 05.30 uur was ik klaarwakker. Het weerbericht? Regen, in Haarlem en Leiden. Zo'n twee uur later stapte ik op de fiets om de wijk in te gaan, op weg geholpen door mijn collega's Kim, Verena en Anouk. Huissleutels van clienten uit de beveiligde kast gehaald, aangemeld op de iPad en het eerste adres ingevoerd in Google Maps.

Klaar voor de start. En inderdaad, het regent, zachtjes. Wat volgt is een puzzeltocht door Leiden, op huisbezoek bij twaalf cliënten van Libertas. Af en toe ben ik samen met Google Maps het spoor bijster, maar ik heb 't gered. Rond 12.30 uur parkeer ik mijn fiets moe maar voldaan bij Boshuizerlaan 5 in Leiden en loop naar binnen. “Hé Jan, is het gelukt? Hoe is 't gegaan?” Ik slaak een zucht van opluchting. Goed. Ik wissel ervaringen uit met Verena, zij heeft zo'n drie jaar geleden voor de zorg gekozen.

“Op aandringen van een vriendin. Nu volg ik naast mijn werk bij Libertas de opleiding verzorgende IG. Ja, de zorg heeft me gepakt.” Dat gevoel herken ik, de thuiszorg heeft mij ook gepakt. Nu al, na amper twee weken Libertas. Waarom? Tja, alles is nieuw of lang geleden. De zorg, Leiden, reizen met de trein, mijn fiets terugvinden in de stalling op het station, een lunchpakketje klaarmaken, de zekerheid van een halfjaarcontract en - last but not least - het zorgen voor volslagen onbekenden.

Kwetsbare mensen, meestal ouderen, die in hun vertrouwde thuissituatie wonen en mensen zoals ik over de vloer krijgen. Het helpen bij douchen, wassen, aankleden en op andere manieren verzorgen komt enorm dichtbij en er ontstaat binnen de kortste keren een vertrouwensband, herkenning. “Hé, ben je alleen?!” Bij die ontzettend aardige vrouw van in de negentig ben ik één keer eerder geweest, met Chantal. Nu heet ze mij van harte welkom en adviseert geduldig bij het aantrekken van haar steunkousen. Bijzonder!

En natuurlijk, er zijn ook mopperkonten. Maar ach, oud worden is niet altijd leuk en ik spring straks weer op de fiets naar het volgende adres. Hé, daar is de Spar, als ik nou hier rechtsaf ga, dan... Na het praatje met Verena helpt Kim met het terugplaatsen van de sleutels in de beveiligde kast. “Je steekt het rode label in een vrije poort. Goed aandrukken, anders wordt de sleutel niet herkend en word je vanavond of morgenochtend vroeg gebeld met de vraag waar die sleutel is gebleven. Dat wil je niet...”

Jan Glas - een nieuwsgierige verhalenverteller