• Ik mis haar verschrikkelijk

Ik mis haar verschrikkelijk

“De thuiszorg gaat in de ochtend en avond bij meneer langs en geeft meneer de ruimte om te kunnen praten.”

Even later staan we samen voor het raam, kijkend naar het naderende onweer. Op het dressoir staat een foto van zijn vrouw, zij is afgelopen maand overleden. “In een verpleeghuis, door corona hebben we geeneens afscheid kunnen nemen.”

“Dat doet nog steeds pijn. Ik mis haar verschrikkelijk.” Meneer drukt zijn sigaret uit en hoest, met heel zijn magere lichaam. “Zelf heb ik ook niet lang meer. Ze kunnen niets meer voor me doen, ik ben opgegeven. Het kan ieder moment gebeuren, ook daarom ben ik zo blij met jullie. Stel je voor, dat ze me pas na dagen vinden...” Even later nemen we afscheid. “Bedankt, misschien tot een volgende keer...”

Meneer kan er zelf om lachen. Eenmaal buiten staat het kippenvel huizenhoog op m'n armen. Terugdenkend aan ons gesprek fiets ik naar het volgende adres: een zwaar demente vrouw. Ze woont alleen en is ontzettend argwanend. “Wat kom je doen?” Ik ben Jan, van Libertas. Ik kom uw medicatie aanreiken. “Van Libertas? Dat zeggen ze allemaal! Je komt er echt niet in!” 

Gelukkig weet ik haar toch te overtuigen. Ik mag naar binnen. Links naast de kast ligt haar Baxterrol. Ik controleer de medicatie in nCare en geef het aan de vrouw, samen met een glas water. Een stevige slok en ze zijn weg. “En nu wegwezen! Doe de deur maar achter je dicht! Je komt er niet meer in!” Grinnikend fiets ik de straat uit, regelmatig omkijkend of de vrouw misschien achter mij aankomt...

Jan Glas - nieuwsgierige verhalenverteller