• Diep in mijn hart

Diep in mijn hart

“Zo mevrouw, nu even swingen met die billen. U weet wel, zoals we hebben afgesproken.”

Mevrouw beweegt niet, maar kijkt naar mijn collega Fatima met een stralende lach op haar gezicht. In de keuken lacht haar zoon vrolijk mee. “Weet je nog mam?” Ik voel me toeschouwer en getuige van een bijzondere band tussen moeder, zoon en Fatima. Tijd voor muziek. De zoon pakt zijn iPad en kiest voor Diep in mijn hart van Tante Leen.

Bijzonder om te zien wat muziek met dementerende mensen doet. Mevrouw lacht en zingt “samen door het leven te gaan” met een blik van herkenning mee. Wij - Fatima en ik - gaan vrolijk verder met waar we voor gekomen zijn: wassen en aankleden. Daarna verhuizen we mevrouw met de tillift van bed naar bank. Daar zit ze, met een kussen in haar rug, klaar voor de dag. “Oh nee” zegt Fatima, “nog even naar de kapper!”

De vrouw kijkt verbaast. Naar de kapper? Daar is ze jaren niet geweest... Fatima wrijft een beetje lotion zachtjes door de haren van mevrouw en kamt het voorzichtig in model. “Zo, nu zijn we echt klaar! Dag mevrouw! Geniet van uw ontbijt en tot de volgende keer!” Met een opgestoken hand nemen we afscheid. Mevrouw lacht, maar is inmiddels zichtbaar terug in haar eigen wereld.

Bij de voordeur nemen we afscheid van de zoon. “Bedankt en tot de volgende keer!” Wij - team Vogelvlucht van Libertas Leiden - komen twee keer per dag bij moeder en zoon. 's Ochtends helpen we mevrouw van bed naar bank en 's avonds volgt de omgekeerde route. Inmiddels ben ik zo'n keer of tien geweest en voelt het al aardig vertrouwd. Fatima? Die komt hier al veel langer over de vloer, zij is bijna familie :-)

Jan Glas - nieuwsgierige verhalenverteller