• Uit zorg, lees ik in de Libertas-app

Uit zorg, lees ik in de Libertas-app

“Zo hoeft het van mij niet meer.” Oud worden is niet altijd een feestje.

De vrouw die tot voor kort nog vrolijk in het leven stond ligt nu krimpend van de pijn in bed. Fragiel en uitgeblust. “Doe maar een voor een.” Ik stop de medicatie voorzichtig in haar mond, zes tabletjes in totaal. Tussendoor neemt ze steeds een slokje water, door een rietje. Even later neem ik afscheid, van mevrouw en haar dochter.

“Sterkte en als er iets is kunt u altijd bellen, we zijn in de buurt.” In de afgelopen twee maanden hebben mijn collega's en ik cliënten snel achteruit zien gaan, door dementie of een andere oorzaak. Daar praten we over, 's ochtends en na afloop van onze dienst. Een gevoelig onderwerp. Voor ons, maar zeker voor de mensen die het betreft. Bij dementie is het vaak de partner die inziet dat het zo niet langer gaat.

“We zijn 65 jaar getrouwd en hebben alles samen gedaan. In voor en tegenspoed, maar nu red ik het echt niet meer.” De ogen van mevrouw schieten vol tranen terwijl ze dit zegt. Haar zwaar demente man hoort wat ze zegt en begrijpt de situatie. “Nee, nee, nee” zegt hij monotoon met zware stem. Mevrouw veegt haar tranen weg. “Volgende week komt de huisarts en Marijke Verbiest, je collega.”

“Ik heb de afgelopen maanden geen nacht goed geslapen. Hij wordt zo'n drie keer per nacht wakker, totaal in de war. En ook overdag ben ik constant met hem bezig. Ik ben zo moe, het gaat gewoon niet meer...” Thuiszorg, het is een bijzondere ervaring. Je komt bij mensen thuis en maakt onderdeel uit van hun leven. Je bouwt een band op, een relatie. En dan ineens zijn ze weg. Uit zorg, lees ik in de Libertas-app.

Jan Glas - nieuwsgierige verhalenverteller